بهبود دهنده ی نان

موفقیت در استفاده از بهبود دهنده‌ها تنها به انتخاب یک محصول خوب خلاصه نمی‌شود، بلکه دانش فنی در مورد نحوه مصرف آن نیز حیاتی است. متخصصان صنعت نانوایی تأکید می‌کنند که استفاده بیش از حد یا ترکیب چند بهبود دهنده مختلف می‌تواند نتیجه‌ای عکس داده و به کیفیت محصول آسیب بزند .

میزان مصرف بهینه به عوامل متعددی بستگی دارد:

• روش تولید: برای خمیرهای مستقیم با زمان استراحت بالا، میزان کمتری بهبود دهنده (حدود 1%) نسبت به روش‌های بدون زمان (No-time dough) که نیاز به حداکثر 3% دارند، مصرف می‌شود .

• نوع محصول: برای خمیرهای منجمد، نان‌های نیم‌پز یا محصولاتی که نیاز به ماندگاری طولانی دارند، به فرمولاسیون خاص و مقادیر بالاتر بهبود دهنده نیاز است .

• کیفیت آرد: آردهای ضعیف یا آردهایی که تیمار نشده‌اند، به بهبود دهنده بیشتری نیاز دارند. توجه به میزان اکسیدکننده‌های موجود در خود آرد نیز ضروری است .

توصیه همیشگی متخصصان این است که به جای تمرکز صرف بر قیمت تمام شده هر کیلوگرم بهبود دهنده، به "هزینه مصرف به ازای هر واحد محصول نهایی" توجه شود. یک بهبوددهنده غلیظ‌تر و باکیفیت‌تر ممکن است قیمت بالاتری داشته باشد، اما در نهایت با مصرف کمتر، نتیجه نهایی بهتری از نظر اقتصادی و کیفی به همراه خواهد داشت .